Share this
Digg
Del.icio.us
Slashdot
Yahoo
Googlize this
Facebook
Arctic Monkeys - Humbug, 2009by Mladenovic Alexandar, XLX myspace.com/djxsalex
Sada kad ih znamo i sa bine, posle Exita09, svedoci smo sazrevanju ne samo zvuka Arctic Monkeys-a, vec kao da frontman Alex Turner, sazrevanje svog vokala poplavljuje na nivo Monkeysa.Bilo da vam je njihov festivalski nastup bio previse nonsalantan ili da su vam pauze izmedju pesama bile neoprostivo duge ili ste stopostotno sigurni da su bili razbijeni od.. hm.. alkohola,to ste primetili jer vas Arcticsi zanimaju, pa cak i ovo citate - znate da je najnoviji bend popularizovan brzinom Beatles-a dovoljno bitan da vam makar aktivira radoznalost.
Sexy start albuma Humburg najavljuje temu "My Propeller" koja ce vam izmamiti osmeh koliko i stih "have a spin of my propeller".
I vec sada jasno je da su Arcticsi u novoj fazi.Teme se smenjuju iznenadjujuce u okviru svake pesme, melodije su jasna zaostavstina britanskog popa, a textovi nisu samo decacki. Druga pesma i prvi singl sa izdanja - "Crying Lightning" imala je prezentaciju i na Exitu,
i u toj, kao i u finalnoj verziji, donosi odgonetku smernica - razuzdana energija preneta je na ritmiku, kako slogova i melodije, tako i ritam sekciju i melodicne promene ritma,za sta je, cini se zasluzna trojka Jamie Cook (guitar), Nick O'Malley (bass guitar, backing vocals) i Matt Helders (drums, backing vocals).
Sada je jasno da je iskustvo u off projektu The Last Shadow Puppets donelo Alexu Turneru, osim sustinske saradnje sa Milesom Kaneom iz The Rascals-a, i sazrevanje u energetskom, ali i u smislu novih pasaza uzvisene, skoro teatralne, zanesenosti. Treca po redu "Dangerous Animals" donosi jednu od onih "losih" strana razvoja u ovom pravcu - hororisticnost je opipljivija. Sto kao da ostaje samo povremena faza, jer nas vec sledeca "Secret Door" dodaje na listu prisnih, pogotovo posle proganjajuceg zavrsetka "Fools on parade Conduct a sing-along", tako da "Potion Approaching", potvrdjuje atmosferu lakog sna, usana, licnog okana, da bi se bas kada ocekujete od ranije prepoznatljivo Arctic-drmanje stize jedan od vrhunaca albuma: "The Fire and The Thud" misticna i zanosna, kako samo pesma moze biti;-)) Logican nastavak - "Cornerstone" je pravi pop-draguljcic, dok bi "Dance Little Liar" vec morala da je barem cetrdesetipet puta brza - nije valda da su se umorili od "I Bet You Look Good on the Dancefloor", "Fluorescent Adolescent", pa cak i "When the Sun Goes Down"?! Uz sledecu - "Pretty Visitors", kazu da nisu, potsecajuci da su ih jos na prvim pojavljivanjima poredili sa The Streets.A "The Jeweller's Hands" potvrdjuje ono sto provejava kroz kompletan album, duh proslosti od muzike 60ih, 70ih, ali i britanske scene 80ih, sto vodi do mozda preranog zakljucka, da ovaj cd nece ostati omiljeni naslednik prvog i drugog LPja ("Whatever People Say I Am, That's What I'm Not" i "Favourite Worst Nightmare"), mada bi mu, ustvari, bolje stajao bilo koji od ta dva naziva;-))
Bez obzira sto ce zlobnici insistirati da je ovo americki Monkeys, jer ne samo da je sniman tamo, vec ga je ko-producirali sa Queens of the Stone Age frontmanom (Josh Homme) i James Ford, poznat po radu sa Simian Mobile Disco i bubnjanju u The Last Shadow Puppets, mi stariji uzivacemo u Humburgu mozda nesto vise od onih koji ce sazrevati sa Arcticsima, ali iz licnog iskustva kazem - ono uz sta se sazreva ostaje bas licno nase..
