1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)

 

MorrisseyYears Of Refusal
[Decca / Lost Highway, 2009]
byAleksandar Mladenović, myspace.com/djxsalex
Steven Patrick Morrissey svoj 50i rodjendan i svoj jubilarni 10i solo album (ili još jubilarniji 9i ako se ne broji polu kompilacijski BonaDrag iz 1990e) objavljuje u nasjvečanijem mogućem maniru - Godinama neodobravanja (prevod imena novog izdanja)!Naslednik albuma iz 2006e "Ringleader of the Tormentors", donosi osveženi zvuk, prepoznatljive britke tekstove i nove zvučne grafite sa elementima ironije, cinizma i iznad svega – objektivističkog, a ličnog, iskustva.
MorrisseyVlasnik jednog od najboljih nastupa na Exitu, već u prvoj pesmi kao da se podseća žešćeg zvuka svog prvog benda The Nosebleeds. "Something Is Squeezing My Skull" (Morrissey/Alain Whyte), otvara stih "I'm doing very well", da bi katarza ove dvoipominutne bravure usledila posle nabrajanja naj-brendova novog milenijuma „Diazepam as valium...temazepam...lithium“, do emotivnog pražnjenja uz ponavljanje „Don't give me any more“ i samog završetka uz: "How long must I stay on this stuff?"

 

U ritmu marša stižemo do dirljive "Mama Lay Softly on the Riverbed" (Morrissey/Alain Whyte) i šta da se kaže o nekome ko vam sipa u uši: "Life is nothing much to lose", da bi lična priča bila opet dovedena do vrhunca završnim stihovima:
we're gonna be with you
we're gonna join you
we're gonna lie down
beside you, Mama
and we will be safe and sheltered in our graves
we'll come before youand we will kiss you
by way of one final hug, Mama
Treći element, po redu, ovde je ljubav i zove se "Black Cloud" (Morrissey/Boz Boorer) – Mr.M može sve da uradi ali ne i da poseduje "Black Cloud“.

MorrisseyAko ljubav ne stiže u prethodnu pesmu – stiže u Pariz! Pravi gospodin iz Mančestera baca ruke oko Pariza, jer „only stone and steel accept my love“. A muzika? Možda je ovo trenutak da se kaže da sve zvuči kao da ste već čuli, kao da je ovo skup nekakvih najvećih hitova. A noseći singl, nova himna Grada svetlosti, a oko drugog minuta pesme, kako je to lepo primetila Vesna Farkaš sa IN radija, na varijaciju melodije može komotno da se nastavi prva hit-balada u karijeri Duran Duran (Save A Prayer). Uvek se obradujem kada se pojavi prva pesma u godini koja će ostati favorit za hit-godine za 10ak meseci, a "I'm Throwing My Arms Around Paris" (Morrissey/Boorer) je to za 2009u!

I da! – to je pesma o kojoj je Morrissey zbijao šale da će biti izvedena na EuroSongu još 2007e godine.
Pesma objavljena 2008e kao singl sa kompilacije najvećih hitova, "All You Need Is Me" (Morrissey/Jesse Tobias) se opet smeška uz:
There's so much destruction
all over the world
and all you can do is
complain about me...
Poprilično iznenadjenje očekuje nas u sledećoj "When Last I Spoke to Carol" (Morrissey/Whyte), kada se dramska forma kratkog razgovora sa nekim koga više nema promućka sa melodijom marijačija sve sa urnebesnim trubama i zviždukanjem.

Mućkanje se nastavlja u sledećoj pesmi gde se mladalački san o traženju ljubavi sukobljava sa (jedinim) razlogom "That's How People Grow Up" (Morrissey/Boorer) – pesmom nastalom još 2007e godine, a jednom od dve nove pesme sa spomenutog Greatest Hits izdanja.

MorrisseyKod "One Day Goodbye Will Be Farewell" (Morrissey/Boorer) ponovo prvi stih označava celu pesmu: „Always be careful when you abuse the one you love“ u kojoj Mr.Smiths opet dotiče temu smrti pogotovo sa: „when I die I want to go to hell“ i opet sa Marijačima, kao da su trubači – muzika za sahrane (poznato?!). Namerno Vam ne spominjem ostale tekstovno-melodijske začkoljice koje dodatno kače osmeh pažljivom slušaocu, ma koliko bile gorke ili autodeskriptivne...

Najtiši početak ima "It's Not Your Birthday Anymore" (Morrissey/Whyte), a ovde to znači da će biti najefektniji krešendo, jer je glasno mnogo glasnije ako se poredi sa jaako tihim;-)) i to sve u možda i najličnijim momentima – dan posle rodjendana (All the gifts that they gave can't compare in any way to the love I am now giving to you right here right now on the floor).

MorrisseyA posle najduže sledi najlaganija "You Were Good in Your Time" (Morrissey/Whyte). Pre bilo kakvog pisanja o ovakvim pesmama najbolje je staviti tačku. Možda je smrt producenta albuma Jerry-ja Finn-a, osim jednog od povoda za odlaganje izdanja sa kraja prošle godine imalo još uticaja na primetnost teme smrti na albumu, a možda je to tema koja nije ni ranije bila obilažena, ali je sada sa povećavanjem broja godina rapidno prisutnija.

Predposlednja pesma "Sorry Doesn't Help" (Morrissey/Tobias) kao da opravdava sve one koji se ne izvinjavaju, dok pesma koja zatvara album "I'm OK by Myself" (Morrissey/Tobias) nekako pravi krug sa stezanjem lobanje sa početka preslušavanja, a završni stihovi su:

This might make you throw up in your bed:

I'M OK BY MYSELF!

and I don't need you

and I never have, I never have. No!

Možda ovo nije najbolji Morrissey ikad, ali je tajming savršen za maximalno saosećanje sa nekim ko najčešće misli kao Vi, a još kada to peva tako (a proglašen je i jednim od 100 najboljih vokala svih vremena) da zvuči bitnije od većine onoga što ste skoro čuli – ovih skoro 43ipo minuta teže ka ponovnom pritiskanju dugmeta Play.